Σέριφος… η ερωτική

Σέριφος… η ερωτική

Η Σέριφος είναι το 42ο σε μέγεθος νησί του Αιγαίου Πελάγους, με έκταση 77,8 τ.χλμ. και σχήμα σχεδόν στρογγυλό. Έχει έντονο ανάγλυφο εδάφους, ορεινούς όγκους που καταλαμβάνουν το κέντρο της και δύο μικρά χαρακτηριστικά οροπέδια: το οροπέδιο Κάμπος του Αλέξανδρου και των Λιβαδερών.

Η προέλευση και η σημασία του ονόματος της είναι αμφιλεγόμενη. Προέρχεται άραγε από το στέρφος και στέριφος, που σημαίνουν άγονος, άκαρπος και σκληρός ή μήπως από το «σέριφος», την ονομασία του θαλασσινού τζίτζικα, που οι ντόπιοι ονομάζουν κουτσό;

Το νησί συνδέεται με το μύθο του Περσέα, ο οποίος φιλοξενήθηκε στο ανάκτορο του Δίκτυ, ενός από τους βασιλιάδες της Σερίφου. Σύμφωνα με άλλο μύθο στο νησί ήταν εγκατεστημένοι οι Κύκλωπες (τοπωνύμια όπως η Σπηλιά του Κύκλωπα και ακρωτήρι Κύκλωπες το επιβεβαιώνουν). Οι πρώτοι κάτοικοι της Σερίφου ήταν θεσσαλοαιολικής καταγωγής. Δέχτηκε κατά περιόδους εποικιστές από την Καρία, τη μινωική Κρήτη και τη Φοινίκη. Οι Μυκηναίοι ήρθαν στη Σέριφο γύρω στα 1800 π.Χ., ενώ τον 7ο π.Χ. αιώνα το νησί έγινε ιωνική αποικία υπό τον Αθηναίο Ετεοκλή. Από το 363 μέχρι το 308 π.Χ. υπάγεται στους Μακεδόνες και μέχρι το 266 π.Χ. στους Πτολεμαίους της Αιγύπτου. Το 146 π.Χ. κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους ακολουθώντας την τύχη των Κυκλάδων. Κατά τους χρόνους που ακολουθούν, η Σέριφος γίνεται τόπος εξορίας επιφανών Ρωμαίων αντιφρονούντων.

Κατά τη Φραγκοκρατία το νησί γνώρισε πραγματική άνθηση, ιδιαίτερα κατά τους χρόνους διακυβέρνησής του από τον Ενετό ευγενή Ερμόλαο Μινόττο. Τα μεταλλεία του νησιού επαναλειτούργησαν τότε, ύστερα από διακοπή 1.500 χρόνων.

Η Χώρα είναι μοναδική και ανεπανάληπτη σε ομορφιά, σχήμα και διάταξη. Ο φυσικός χώρος υπαγόρευσε και μορφοποίησε την αρχιτεκτονική αυτού του πανέμορφου οικισμού. Απότομες οι κλίσεις, σκληρός και ακατάλυτος ο γρανίτης, ελάχιστα τα πλατώματα.

Μικρά, επιπεδόστεγα, μονόχωρα και χαμηλοτάβανα τα σπίτια. Δίπατα και τρίπατα μέσα στο Κάστρο, κάπως πιο άνετα στις εκτός Κάστρου συνοικίες. Κι οι εκκλησίες, η μία κοντά στην άλλη μέσα στο Κάστρο. Κατοικείται αδιάκοπα εδώ και 2.800 χρόνια και μέχρι σήμερα ελάχιστα έχει κακοποιηθεί. Άλλοι οικισμοί του νησιού είναι η Παναγία, η Γαλανή, ο Κένταρχος ή Καλλίτσος, ο Ράμος, το Λιβάδι, όπου βρίσκεται και το λιμάνι, ο Κουτάλάς και το Μέγα Λιβάδι.

Εδώ είχε δημιουργηθεί ολόκληρος οικισμός για τις ανάγκες της μεταλλευτικής βιομηχανίας, ενώ ήταν επίσης το κύριο εξαγωγικό λιμάνι του σιδηρομεταλλεύματος του νησιού. Βέβαια, το σημαντικότερο αξιοθέατο του νησιού είναι η Μονή Ταξιαρχών, χτισμένη στη Β.Α. πλευρά της Σερίφου. Πολύ εύστοχα η Σέριφος ονομάστηκε «Η σιδηρά νήσος» (G.Fiedler) ανάμεσα στα κυκλαδονήσια, εξαιτίας της άνθησης της βιομηχανίας του σιδήρου.

Οι Μυκηναίοι και ίσως πριν από αυτούς οι Κρήτες, εντόπισαν πρώτοι τα πλούσια κοιτάσματα σιδήρου. Στους ιστορικούς και κλασσικούς χρόνους τα μεταλλεία λειτουργούσαν και οι Ρωμαίοι κατακτητές συνεχίζουν επίσης την εκμετάλλευσή τους. Από την ίδρυση του φράγκικου δουκάτου της Νάξου (1204) και μέχρι το 1418 τα μεταλλεία λειτουργούν και πάλι εντατικά. Το 1861 αρχίζει ουσιαστικά η νεότερη περίοδος της ιστορίας τους.

Τον Ιούνιο του 1916, ο Κωνσταντίνος Σπέρας, μέλος του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, αναλαμβάνει την οργάνωση την εργατών και τη σύσταση σωματείου με στόχους την καθιέρωση του οχταώρου, τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και την αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων. Το σωματείο κηρύσσει απεργία διαρκείας μέχρι επιλύσεως των προβληθέντων αιτημάτων (Αυγούστου 1916). Στις 21 Αυγούστου, ημέρα Κυριακή, σημειώθηκαν τα γνωστά αιματηρά επεισόδια με 8 νεκρούς. Τα μεταλλεία σταμάτησαν να λειτουργούν τη δεκαετία του 1960


Tags: ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ… σε μέρη ονειρεμένα, ΝΗΣΙ, ΚΥΚΛΑΔΕΣ, ΑΙΓΑΙΟ, ΕΛΛΑΔΑ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΣΕΡΙΦΟΣ
Που θα μείνετε…
Που θα διασκεδάσετε…