ΣΚΟΠΕΛΟΣ

Στα ακρογιάλια της τα πεύκα λούζονται στα κύματα. Στα φρεσκοασβεστωμένα ανηφορικά καλντερίμια της Χώρας και της Γλώσσας νιώθεις τους χτύπους της «καρδιάς» της. Τούτο το καταπράσινο νησί των Β. Σποράδων θα «φλερτάρει» με τις αισθήσεις σου με χίλιους - δυο τρόπους. Αν το σμίξιμο του βουνού και της θάλασσας είναι ό,τι αναζητάς, σίγουρα θα την ερωτευθείς. Και όχι άδικα.

Με αφορμή το 4ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών «Διαμαντής Παλαιολόγος», το οποίο διοργανώθηκε στα τέλη Αυγούστου, ταξιδέψαμε ως την ξεχωριστή Σκόπελο, που μας μάγεψε με αλλιώτικο τρόπο αυτή τη φορά…

Κείμενο – Φωτογραφίες: Ιωάννα Παραβάλου


Γειτονοπούλα της Σκιάθου και της Αλοννήσου, ανήκει στις Β. Σποράδες και ξέρει καλά να μαγεύει τον ταξιδευτή που αναζητά αυτό ακριβώς το «πάντρεμα» του μπλε και του πράσινου. Μεθυσμένη από τις μυρωδιές του ρετσινιού, της ρίγανης και του θυμαριού, η Σκόπελος αρμενίζει στο Αιγαίο από χρόνια μακρινά… Η φύση την προίκισε απλόχερα με χρυσαφένιες αμμουδιές με γαλαζοπράσινα νερά, απάνεμους όρμους, μα και πυκνά δάση με πεύκα που φθάνουν ως τα κύματα.

     

Για να νιώσεις την «ψυχή» αυτού του νησιού, να αγγίξεις την ιδιαίτερη γοητεία του, θα πρέπει κατ’ αρχήν να του διαθέσεις αρκετό χρόνο. Να βγεις σεργιάνι στα ανηφορικά σοκάκια της Χώρας με τις καμάρες και τα παραδοσιακά σπίτια με τα  λουλούδια στα παράθυρα, αλλά και τις 123 εκκλησιές ανάμεσά τους… Να φθάσεις ψηλά στο Κάστρο για να απολαύσεις τον ανοιχτό ορίζοντα και το μπλε του ουρανού και της θάλασσας να γίνονται ένα… Να κολυμπήσεις στις πανέμορφες παραλίες της με τα σμαραγδένια νερά… Να μείνεις εκστασιασμένος μπροστά στο βράχο με το εκκλησάκι του Άι Γιάννη στο Καστρί που μοιάζει ν’ «ανοίγει πανιά» για το πέλαγος και να ανεβείς ως την κορυφή του για να νιώσεις δέος μπροστά στην απεραντοσύνη του Αιγαίου... Να δοκιμάσεις ξανά και ξανά τις φανταστικές σκοπελίτικες τυρόπιτες και το τοπικό γλυκό δαμάσκηνο αυγάτο, για να μην ξεχάσεις ποτέ τη νοστιμιά τους… Να περπατήσεις στα φρεσκοασβεστωμένα σοκάκια της Γλώσσας και στα γραφικά δρομάκια του χωριού Παλαιό Κλήμα, για να αισθανθείς την αυθεντική, ανόθευτη παραδοσιακή ομορφιά αυτού του νησιού…

     

Να επισκεφθείς τα αξιόλογα μοναστήρια της για να ανάψεις ένα κερί, όπως είναι τα Μοναστήρια της Ευαγγελιστρίας, της Μεταμόρφωσης, του Προδρόμου, του Αγίου Ρηγίνου, της Λιβαδιώτισσας και της Αγίας Βαρβάρας.


Φυλλομετρώντας θύμησες παλιές…

 

Η Σκόπελος κατοικείτο ήδη από χρόνια μακρινά. Τα παλαιότερα λείψανα κατοίκησης τοποθετούνται μέχρι σήμερα στην πρώιμη και τη μέση μυκηναϊκή περίοδο (16ος - 14ος π.Χ. αι.). Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως το 1936 τον τάφο του βασιλιά Στάφυλου στον ομώνυμο κόλπο. Εικάζεται ότι το νησί κατοικήθηκε από τους Κρήτες γύρω στο 1600 π.Χ. με αρχηγό τον μυθικό πρίγκιπα Στάφυλο, γιο της Αριάδνης και του Θησέα.  Κατά τους αρχαίους χρόνους ακμάζει η αρχαία Πεπάρηθος (όπως ονομαζόταν το νησί τότε). Οι Κρήτες έφεραν ρίζες ελιάς, αμπέλια και δημητριακά που εδώ αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα. Το 13ο αιώνα το νησί καταλαμβάνεται από το βασιλιά της Ιωλκού Πελία. Ακολουθεί παρακμή για μεγάλο διάστημα. Όμως, τον 6ο π.Χ. αι. η ευημερία επιστρέφει στο νησί με τις εξαγωγές λαδιού και κρασιού (ο «πεπαρήθιος οίνος» θεωρείτο ιδιαίτερα αφροδισιακός).

     

Στη νοτιοδυτική πλευρά της Σκοπέλου, στον οχυρωμένο λόφο Παλαιόκαστρο, βρισκόταν η αρχαία Σελινούντα, μία από τις πιο σημαντικές πόλεις του νησιού. Τα ορεινά πλατώματα της Γλώσσας ήταν η αγροτική περιοχή της αρχαίας αυτής πόλης.

Στα κλασικά χρόνια, η Ακρόπολή της οχυρώθηκε από τείχη που σώζονται μέχρι σήμερα.

Από το νησί πέρασαν οι Μακεδόνες και αργότερα οι Ρωμαίοι. Από αυτή την περίοδο είναι και οι πέτρινοι ρωμαϊκοί τάφοι, τα Σεντούκια, όπως τους λένε οι ντόπιοι. Στα ρωμαϊκά και τα βυζαντινά χρόνια το νησί παρακμάζει, και μάλιστα χρησιμοποιείται ως τόπος εξορίας από τους Βυζαντινούς.  

Με την ονομασία Σκόπελος αναφέρεται για πρώτη φορά σε κείμενα του Πτολεμαίου (7ος αι.) και οφείλεται μάλλον στους πολλούς σκοπέλους που υπήρχαν γύρω του. Το 1538 μ.Χ. το νησί καταστρέφεται από τους πειρατές του Χαϊρεδίν Μπαρμπαρόσα και μόλις το 1600 μ.Χ. όσοι από τους κατοίκους του σώθηκαν και είχαν καταφύγει στην Εύβοια και τη Θεσσαλία, επιστρέφουν και δίνουν ξανά ζωή στον τόπο.

 

 

Βόλτες στη γραφική Χώρα…

 

Την πρώτη μας γεύση από νησί την έχουμε μόλις το καράβι μπει στο λιμάνι. Η γραφική Χώρα σχηματίζεται αμφιθεατρικά γύρω από την προκυμαία. Σε καιρούς αλλοτινούς αποικήθηκε από τους Κρήτες το 1500 π.Χ., όταν το νησί αλλά και η πόλη της Σκοπέλου ονομάζονταν Πεπάρηθος. Ο οικισμός υφίσταται από τον 8ο αι. π.Χ. και για πολλά χρόνια υπαγόταν στη Χαλκίδα της Εύβοιας. Η Πεπάρηθος ήταν μία από τις τρεις πόλεις του νησιού, μαζί με τον Πάνορμο και τη Σελινούντα (σημερινό Λουτράκι). Στον παραλιακό δρόμο μετά το λιμάνι θα δούμε τις ανασκαφές των αρχαιολόγων που έφεραν στο φως το Ασκληπιείο (το ιερό του θεραπευτή θεού), το οποίο χρονολογείται από τον 4ο π.Χ. αιώνα.

     

Βγαίνοντας σεργιάνι στις γειτονιές της Χώρας με τα ανηφορικά, φρεσκοασβεστωμένα δρομάκια, με τα πολλά σκαλιά και τις καμάρες, θαυμάζουμε την αρχιτεκτονική του παραδοσιακού οικισμού που έχει επηρεασμούς από τη Βόρειο Ελλάδα και το Πήλιο. Γύρω μας υψώνονται διώροφα ή τριώροφα σπίτια, μακεδονικού τύπου, με στέγες από σχιστόλιθο ή κεραμίδια. Προσέχουμε πόσο καλά φροντισμένα είναι τα παράθυρα των σπιτιών, βαμμένα με ζεστά χρώματα και στολισμένα βασιλικούς ή γεράνια.

Ανάμεσα στα στενά ξεπροβάλλουν πολλές εκκλησιές. Εδώ βρίσκεται και το σπίτι όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια ο Παύλος Νιρβάνας. Στα δρομάκια της Χώρας βρίσκεται το Λαογραφικό Μουσείο που το βρήκαμε κλειστό αυτή την εποχή.

     

Ωστόσο, πήραμε μια καλή γεύση από την αίγλη μιας άλλης εποχής του νησιού… στο «Παλιό Σκοπελίτικο Αρχοντικό», στην οικία Βακράτσα, στη συνοικία του Αγίου Μιχαήλ, όπου κατοικούσαν πολλοί από τους άρχοντες της Χώρας. Το τριώροφο αρχοντικό κατοικήθηκε αδιάλειπτα από 1828 έως το 2001 και μας δίνει στοιχεία για την αρχιτεκτονική αντίληψη της εποχής εκείνης. Περιδιαβαίνοντας τους χώρους του θα θαυμάσουμε τα πορσελάνινα σερβίτσια, τις παραδοσιακές σκοπελίτικες φορεσιές, τις παλιές φωτογραφίες... Θα πάρουμε ακόμα μια γεύση από τον τρόπο ζωής και μόρφωσης των αρχόντων Σκοπελιτών.

Στο τέρμα της παραλίας, πάνω στο βράχο, βρίσκεται το κατάλευκο εκκλησάκι της Παναγίτσας του Πύργου, με σχιστολιθικές πλάκες στη σκεπή του. Σημαντικός ναός της Χώρας είναι ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή Παναγίας Παπαμελετίου, κτίσμα του 17ου αιώνα. Στη βορειοδυτική πλευρά του είναι προσκολλημένο το παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων. Πιο ψηλά συναντάμε την παλιά εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Ο αρχαιότερος ναός είναι του Αγίου Αθανασίου (11ος αι.), που βρίσκεται κάτω από τα ερείπια του ενετικού κάστρου. 

     

Φθάνοντας στην κορυφή του περήφανου Κάστρου, θα θαυμάσουμε την υπέροχη θέα προς το απέραντο γαλάζιο, τη Χώρα και το λιμάνι. Χτίστηκε πάνω στα θεμέλια της αρχαίας Πεπαρήθου, που χρονολογούνται από τον 5ο αι. π.Χ. Μέσα στα τείχη του λειτουργεί το εστιατόριο - μεζεδοπωλείο του Γιώργου Ξηντάρη, που συνεχίζει τη μουσική παράδοση του ρεμπέτικου στο νησί.

Ανάμεσα στα δρομάκια της Χώρας θα δούμε και το ναό του Αγίου Μιχαήλ των Συννάδων, πέτρινη εκκλησία με ένθετα χρωματιστά πιάτα. Λίγο πιο ψηλά συναντάμε τον παλιό ναό του Χριστού, με αξιόλογο τέμπλο.  Πάνω από το Δημαρχείο της Σκοπέλου βρίσκεται η εκκλησία των Αγίων Πάντων, από τις παλαιότερες του νησιού.

Ξεχωριστή εμπειρία αποτελεί η επίσκεψη στα εργαστήρια των  παραδοσιακών καλλιτεχνών του νησιού, οι οποίοι δουλεύουν εδώ και χρόνια τον πηλό, το ξύλο, το γυαλί και το μέταλλο.

     

Για να πάρουμε μια ανάσα από τις βόλτες μας στα δρομάκια της Χώρας θα σταματήσουμε στο μαγαζί του «Μιχάλη», για φρεσκοψημένη σκοπελίτικη τυρόπιτα και αφράτη μπουγάτσα.

Κατηφορίζουμε πάλι στην παραλία και στο Δημοτικό Καφενείο που ίδρυσε ο Δήμος Σκοπέλου θα δούμε τις πιο γραφικές φυσιογνωμίες από Σκοπελίτες που έρχονται εδώ για να πιουν το καφεδάκι τους, να πουν τα νέα ή να παίξουν κανένα τάβλι.

Στα ουζερί και τα ταβερνάκια στην παραλία ή μέσα στα στενά, θα απολαύσουμε παραδοσιακές γεύσεις και ολόφρεσκα θαλασσινά.

 

Στο εργαστήριο αγγειοπλαστικής του Νίκου Ρόδιου…

 

Δεν γίνεται να πάει κανείς ταξίδι στη Σκόπελο και να μην επισκεφθεί το εργαστήριο και τον εκθεσιακό χώρο του Νίκου Ρόδιου, για να θαυμάσει από κοντά τα πρωτότυπα δημιουργήματα αγγειοπλαστικής σε μαύρο χρώμα, αλλά και να γνωρίσει από κοντά τον πολύ αξιόλογο δημιουργό.

Η οικογένεια Ροδίου είναι μία από τις πιο παλιές και πιο γνωστές οικογένειες αγγειοπλαστών σε όλη την Ελλάδα. Η παράδοση ξεκίνησε γύρω στο 1900 από τον Νικόλαο Ρόδιο (παππού του σημερινού δημιουργού), έπειτα από περιπλάνηση σε μεγάλα εμπορικά κέντρα, όπως ο Βόλος, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Κωνσταντινούπολη, η Κωνστάντζα Ρουμανίας και η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

     

Η αγάπη του για την αρχαία ελληνική αγγειοπλαστική τον έστρεψε στην κατασκευή αρχαιόμορφων διακοσμητικών, στα οποία κατάφερε έπειτα από πειραματισμούς να δώσει μελανό ανεξίτηλο χρώμα, που οφείλεται στον τρόπο ψησίματός τους. Έτσι, το Νοέμβριο του 1930 τιμήθηκε με το Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας, για τη στιλπνότητα και το ανεξίτηλο μαύρο χρώμα των αγγείων.

Ο Νίκος Ρόδιος, εγγονός του πρωτομάστορα της οικογενειακής παράδοσης, εργάζεται σήμερα στο νησί με το ίδιο πάθος για δημιουργία, αποτυπώνοντας την τέχνη και το συναίσθημά του στα έργα του, συνεχίζοντας επάξια το έργο του παππού, του θείου και του πατέρα του. Στα δικά του χέρια το άμορφο παίρνει μορφή και το χώμα της Σκοπέλου μετουσιώνεται σε μικρά έργα τέχνης, εμπνευσμένα από την αρχαία ελληνική αγγειοπλαστική.

     

   

Στον εκθεσιακό χώρο του Νίκου Ρόδιου γνωρίσαμε και την κόρη του Μάγδα, που συνεχίζει την παράδοση δημιουργώντας διακοσμητικά αντικείμενα με την υπογραφή της δικής προσωπικότητας, καθώς αποτυπώνουν την ευαισθησία και την αδυναμία της στο χρώμα. Έμπνευσή της έχει τη φύση και το νησί της Σκοπέλου.

Μας εντυπωσίασαν οι ανθοδέσμες από πηλό και χρώματα, οι κούπες με ζωγραφιστά ψαράκια, τα στεφάνια, τα σπιτάκια (τα λεγόμενα καλύβια), αλλά και τα κοσμήματα.

     

Τα αγγεία της οικογένειας Ροδίου έχουν τιμηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και έχουν βραβευτεί με 10 Διεθνή Χρυσά Βραβεία, με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, καθώς και πολλές άλλες τιμητικές διακρίσεις.

(Πληροφορίες: τηλ.: 24240-23605, 24240-22779, www.rodiospottery.gr)

 

 

Ξετρυπώνοντας τις ομορφιές του νησιού…

 

Η Σκόπελος σε εκπλήσσει κάθε στιγμή με διαφορετικό τρόπο… Οι παραλίες της, η μία καλύτερη από την άλλη, έχουν ψιλή άμμο ή λευκά βότσαλα και κρυστάλλινα νερά. Για να τις ανακαλύψουμε, θα κάνουμε διαδρομές μέσα στο πράσινο με τη μυρωδιά του πεύκου να μας μεθάει σε κάθε μας βήμα.

Ξεκινάμε, λοιπόν, με νότια κατεύθυνση για να γνωρίσουμε τον Στάφυλο. Εδώ βρίσκεται μία από τις  πιο γνωστές παραλίες του νησιού, με γαλαζοπράσινα νερά και όμορφη αμμουδιά. Με τα πόδια συνεχίζουμε στην επόμενη μεγαλύτερη παραλία Βαλανιό. Σε κάποιο σημείο από τα βράχια στάζει νερό. Εκεί πιστεύεται ότι κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους υπήρχαν λουτρά. Πάνω από την παραλία του Στάφυλου θα βρούμε μια πολύ καλή ταβέρνα με το ομώνυμο όνομα, για να απολαύσουμε θαλασσινές και παραδοσιακές γεύσεις με μαγευτική θέα.

     

Συνεχίζουμε για το επόμενο λιμανάκι, με τις φημισμένες ψαροταβέρνες του πάνω στη θάλασσα και τον καταπράσινο Αγνώντα (πήρε το όνομά του από τον Πεπαρύθιο Ολυμπιονίκη Αγνώντα). Εδώ, κατά την αρχαιότητα, υπήρχε εργαστήριο κατασκευής αμφορέων. Με καϊκάκι από τον Αγνώντα μπορούμε να πάμε σε τρεις μαγευτικές παραλίες, τη Γλυφάδα, την Καναπίτσα και την Αμμουδίτσα.

     

Ακολουθώντας το δρόμο, θα συναντήσουμε σε κοντινή απόσταση το Λιμνονάρι, μία από τις ομορφότερες του νησιού κι ύστερα θα φθάσουμε στον Πάνορμο, με το μεγάλο φυσικό κόλπο και τα καταγάλανα νερά. Σε μια εσοχή, ανάμεσα στα πεύκα, βρίσκεται το λιμανάκι Μπλω, όπου «φιλοξενεί» στην απάνεμη αγκαλιά του πολλά ιστιοπλοϊκά και κότερα. Από τις πιο όμορφες παραλίες του νησιού είναι η Μηλιά (αγαπημένη μου), με απλωτή αμμουδιά και εξωτικά χρώματα στα νερά της. Παρόμοια παραλία, στη συνέχεια, αλλά πιο μικρή, είναι το Καστάνι, με τα πεύκα να φθάνουν ως τα κύματα. Όλες είναι οργανωμένες με ομπρέλες και ξαπλώστρες.

     

Η διαδρομή μας συνεχίζεται μέσα στο πράσινο και μας οδηγεί στο παραθαλάσσιο θέρετρο Έλιο ή Νέο Κλήμα.

 

Περπατώντας στο Παλαιό Κλήμα…

 

Ένας από τους πιο γραφικούς οικισμούς που αξίζει να περπατήσουμε στη Σκόπελο είναι το Παλαιό Κλήμα. Το χωριό αυτό είχε υποστεί σοβαρή καθίζηση μετά το σεισμό του 1965 και η πολιτεία μετέφερε τους κατοίκους του για ασφάλεια στον παραθαλάσσιο οικισμό με το όνομα Νέο Κλήμα ή Έλιος. Ο νέος οικισμός αναπτύχθηκε ως παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο και ως ψαροχώρι, ενώ ο παλιός οικισμός παρέμενε για χρόνια ερειπωμένος κι αφημένος στο «χάδι» του χρόνου… Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια το Παλαιό Κλήμα παίρνει ξανά ζωή, καθώς πολλοί ξένοι και Έλληνες εκτός νησιού αγόρασαν και αναστήλωσαν τα παραδοσιακά σπίτια του, που είναι γαντζωμένα στον κατάφυτο λόφο πάνω από τη θάλασσα, απολαμβάνοντας μαγευτική θέα! Από το χωριό περνάει πεζοπορικό μονοπάτι που οδηγεί ως την παραλία, έπειτα από μαγευτική διαδρομή.

     

 

 

Στα ανηφορικά δρομάκια της Γλώσσας…

 

Συνεχίζοντας πιο βόρεια, θα φθάσουμε στη Γλώσσα, τη δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα του νησιού (μετά τη Χώρα). Χτισμένη αμφιθεατρικά σε δασωμένη πλαγιά, αγναντεύει τη θάλασσα και τη Σκιάθο, όταν ο καιρός το επιτρέπει. Η ιστορία της χάνεται στα βάθη του χρόνου, την εποχή που οι Κρήτες από την Κνωσό εγκαταστάθηκαν εδώ… Αξίζει να αφιερώσουμε αρκετό χρόνο για να περπατήσουμε στα δρομάκια της Γλώσσας και να χαθούμε για λίγο στις γραφικές φρεσκοασβεστωμένες γειτονιές της.

     

Μετά τις βόλτες μας, θα ξαποστάσουμε σε κάποιο καφενείο ή ταβερνάκι στα δρομάκια ή στην κεντρική πλατεία του χωριού, απολαμβάνοντας το καφεδάκι μας μαζί με γλυκό δαμάσκηνο - αυγάτο ή δοκιμάζοντας μια τραγανή σκοπελίτικη τυρόπιτα. Κάποια από τα ταβερνάκια της έχουν φανταστική θέα προς το λιμάνι της Γλώσσας, το Λουτράκι. Πριν φύγουμε από τον οικισμό, θα αγοράσουμε παραδοσιακά γλυκά, φτιαγμένα με μεράκι από τα άξια χέρια των γυναικών του τόπου (αυγάτο - γλυκό δαμάσκηνο, αμυγδαλωτά, γλυκά του κουταλιού, μαρμελάδες).

     

   

Με το αυτοκίνητο θα κατηφορίσουμε για το Λουτράκι, στα «πόδια» της Γλώσσας. Είναι το  δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού και χτίστηκε πάνω στα ερείπια της αρχαίας Σελινούντος. Κι εδώ θα βρούμε πολλά ταβερνάκια και καφέ με ωραία θέα.

Μαγευτικές παραλίες και πιο ήσυχες θα βρούμε από την πίσω μεριά της Γλώσσας, στα βορειοανατολικά του νησιού. Βατοί δρόμοι, ασφαλτοστρωμένοι και χωματόδρομοι, οδηγούν στις παραλίες Γούρνες (φανταστική!), Σπηλιά, Μαυράκη, Κεραμωτό, Περιβολιού και Χονδρογιώργη. Στο βορειότερο άκρο του νησιού βρίσκεται ο πέτρινος φάρος Γουρούνι, μέσα σε πυκνή βλάστηση και αντίκρυ στο Αιγαίο…

Εάν είμαστε fan της πεζοπορίας, από τη Γλώσσα μπορούμε να κάνουμε μια διαδρομή που ακολουθεί το παλιό καλντερίμι το οποίο συνέδεε άλλοτε το χωριό με το Λουτράκι, για να φθάσουμε ως τη θάλασσα. Η διαδρομή διαρκεί γύρω στα 45 λεπτά και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

 

Σκαρφαλώνοντας στον Άι Γιάννη στο Καστρί…

Λίγο πριν μπούμε στη Γλώσσα, θα στρίψουμε δεξιά, για να φθάσουμε σ’ ένα φανταστικό σημείο του νησιού, με έναν επιβλητικό βράχο που μπαίνει στη θάλασσα και θυμίζει ακρωτήρι, ενώ στην κορυφή του φιλοξενεί το βυζαντινό εκκλησάκι του Άι Γιάννη στο Καστρί (λέγεται και «Μετέωρο του Αιγαίου»). Τα αυτοκίνητα σταματούν στη βάση του και αρχίζουμε το ανέβασμα στα 107 λαξευμένα στο βράχο σκαλοπάτια, για να φθάσουμε στην κορυφή. Από εδώ η ματιά «απογειώνεται» στην απεραντοσύνη του Αιγαίου, με το μπλε της θάλασσας και του ουρανού να γίνονται ένα…

Η παράδοση λέει πως δύο ψαράδες έβλεπαν ένα φως μέσα στη θάλασσα κι όταν πλησίασαν κοντά, είδαν την εικόνα του Αγίου Ιωάννη. Την πήραν, λοιπόν, και την πήγαν στο Λουτράκι. Εκείνη, όμως, έφυγε και πήγε πίσω στο βράχο της, πάνω σε μια ελιά, δίπλα ακριβώς από το σημερινό εκκλησάκι. Το ξωκλήσι του Άι Γιάννη γιορτάζει στις 29 Αυγούστου. Στο πίσω μέρος της εκκλησίας υπάρχει ένα μονοπάτι που οδηγεί σε μια μικρή σπηλιά, όπου έζησε και πέθανε ένας μοναχός

.      

Στη βάση του βράχου σχηματίζονται μικρές παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά (εκτεθειμένες όμως στο βοριά).

Μπορούμε, αν θέλουμε, να αφήσουμε το αυτοκίνητο σε κάποιο σημείο ψηλά και να κατηφορίσουμε με τα πόδια ως τον εντυπωσιακό βράχο, για να γυμναστούμε και να απολαύσουμε τις μυρωδιές του βουνού. (Το ανέβασμα ως το εκκλησάκι θα μας κουράσει λίγο, αλλά η θέα από ψηλά θα μας αποζημιώσει με το παραπάνω…). Εδώ γυρίστηκαν αρκετές σκηνές από την ταινία «Mama mia», που «ταξίδεψε» τις ομορφιές της Σκοπέλου σε όλο τον κόσμο…

 

Πώς περνούν τα βράδια μας;

Η νυχτερινή ζωή του νησιού συγκεντρώνεται στη Χώρα και το λιμάνι της, με ατέλειωτες βόλτες στην παραλία, χάζι στα μαγαζιά με τα είδη δώρων και λαϊκής τέχνης, με δροσερά κοκτέιλ σε κάποιο μπαράκι του νησιού ή ακούγοντας ρεμπέτικο τραγούδι στο Κάστρο.

     

Για φαγητό θα επιλέξουμε τα παραλιακά ουζερί ή θα φάμε πιο ρομαντικά στα ταβερνάκια που βρίσκονται χωμένα μέσα στα στενά κι έχουν τα τραπέζια τους απλωμένα στα γραφικά καλντερίμια της Χώρας. Θα δοκιμάσουμε τις τοπικές νοστιμιές, όπως η σκοπελίτικη τυρόπιτα, αλλά και χοιρινό με ντόπια δαμάσκηνα, αστακομακαρονάδα, ριζότο με θαλασσινά και ολόφρεσκα ψάρια στη σχάρα ή στο τηγάνι… Δεν θα παραλείψουμε να απολαύσουμε  και τα ντόπια γλυκά, όπως δαμάσκηνο αυγάτο και μυγδαλάτο.

     

 

Ώρα για χορό στο 4ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών «Διαμαντής Παλαιολόγος»…

Αφορμή για γλέντι με παραδοσιακό τραγούδι και χορό έδωσε στο νησί η άψογη από κάθε άποψη διοργάνωση του 4ου Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών «Διαμαντής Παλαιολόγος». Όραμα των διοργανωτών και της μεγάλης ομάδας των εθελοντών του είναι η καθιέρωση του φεστιβάλ σαν μια μεγάλη γιορτή, που θα φέρνει κοντά χορευτές και συγκροτήματα από όλη την Ελλάδα, αλλά και από όλο τον κόσμο, με επίκεντρο την ανάδειξη της Σκοπέλου ως τόπου λαϊκού πολιτισμού και παράδοσης. Και πιστεύουμε ότι το όνειρό τους έγινε πραγματικότητα.

     

Για τρεις ημέρες, από τις 27 έως τις 29 Αυγούστου, η Σκόπελος γέμισε με ζωντάνια, χρώμα και χαρούμενες φωνές. Γύρω στα 17 χορευτικά συγκροτήματα, 600 χορευτές, 70 εθελοντές και περισσότεροι από 7.000 θεατές συμμετείχαν σε μια γιορτή πολιτισμού και παράδοσης, την οποία στήριξε η Γενική Γραμματεία της κυβέρνησης με την παρουσία και την ομιλία της υφυπουργού Μαρίνας Χρυσοβελώνη, στην τελετή έναρξης. Ο Δήμαρχος Σκοπέλου, κ. Χρήστος Βασιλούδης, στην ομιλία του τόνισε τα εξής: «Είμαστε περήφανοι διότι αυτή η γιορτή έχει προσλάβει διεθνή χαρακτήρα, ιδιαίτερα μετά τη βράβευσή της από πολιτιστικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς». Τις εκδηλώσεις παρουσίασαν η Κωνσταντίνα Αγγελέτου και ο Χρήστος Παλαιολόγος, από τους οποίους μάθαμε πολλά για την προέλευση και την ιστορία των χορών που παρακολουθούσαμε.

     

Όλοι μας συγκινηθήκαμε βλέποντας τόσους χορευτές από κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού να περπατούν πιασμένοι χέρι-χέρι κατά μήκος του λιμανιού της Σκοπέλου και να περνούν μέσα από τα δρομάκια της Χώρας, για να καταλήξουν στο Δημοτικό Θέατρο της Σκοπέλου, όπου γίνονταν οι εκδηλώσεις. Όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε εκεί, ζήσαμε μαγικές βραδιές, πλημμυρισμένες από μουσικές και χορούς από τη Σκόπελο, την Κύπρο, τη Μακεδονία, τη Θράκη, την Πελοπόννησο, την Κρήτη, το Αιγαίο, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα και την Καππαδοκία.

Την τελευταία ημέρα των εκδηλώσεων παρουσιάστηκαν χοροί παραδοσιακοί της Ουκρανίας, από το παράρτημα της Ουκρανίας του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.

     

Φυσικά, δεν ήταν μόνο οι χοροί που ενθουσίασαν όσους συμμετείχαν σ’ αυτή την εκδήλωση. Χορευτές και εθελοντές του Φεστιβάλ απόλαυσαν και τις παράλληλες δραστηριότητες που είχαν προγραμματιστεί, όπως σεμινάρια και μαθήματα χορών, εκδρομές στο νησί, ημερίδες και πάρτι με ατέλειωτο χορό.

Ακόμη, πολλοί ξένοι επισκέπτες του νησιού είχαν την ευκαιρία να διδαχθούν ελληνικούς χορούς στην πρωτότυπη εκδήλωση «Say Opa», τη δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ.

     

 

Ποιος ήταν ο Διαμαντής Παλαιολόγος

 

Γεννήθηκε το 1948 και μεγάλωσε στο Παλαιό Κλήμα Σκοπέλου. Υπήρξε ταλαντούχος χοροδιδάσκαλος, μαθητής της Δώρας Στράτου και «ψυχή» του χορευτικού συγκροτήματος της Γλώσσας Σκοπέλου, το οποίο είχε αποσπάσει διακρίσεις  επανειλημμένα πανελληνίως. Διακρίθηκε για την ανιδιοτέλειά του και σ’ όλη τη ζωή του υποστήριζε με πάθος ό,τι θεωρούσε καλύτερο για το νησί του. Δεν σταμάτησε ποτέ να αγαπά και να ερευνά τον πλούτο των ελληνικών παραδοσιακών χορών, εμπλουτίζοντας τις γνώσεις με σεμινάρια χορού, συνέδρια Διεθνών Οργανώσεων Χοροδιδασκαλίας κ.λπ.  Πολλές γενιές αγάπησαν τους παραδοσιακούς χορούς λόγω του Μάντου και της συζύγου του Χριστίνας. Σήμερα, τα τρία παιδιά του, τιμώντας τη μνήμη του πατέρα τους, είχαν την ιδέα της δημιουργίας αυτού του υπέροχου φεστιβάλ

 

Το 4ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών «Διαμαντής Παλαιολόγος» διοργανώθηκε από τη μη κερδοσκοπική εταιρεία Πλέγμα, με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Θεσσαλίας, προς τιμήν του εμπνευσμένου χοροδιδάσκαλου Διαμαντή Παλαιολόγου. Το φεστιβάλ τελέστηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO, του ΕΟΤ, του Υπουργείου Πολιτισμού, της Γενικής Γραμματείας του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και του Δήμου Σκοπέλου και υποστηρίχθηκε από τον Σύλλογο Υγειονομικού Ενδιαφέροντος Σκοπέλου και την Ένωση Ξενοδόχων. Στο φεστιβάλ παραδοσιακών χορών Διαμαντής Παλαιολόγος (www.dancefestival.gr) απονεμήθηκε το βραβείο για την προώθηση της διαπολιτισμικής μάαθησης στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Eileen (www.eileen-eu.org).

Ευχαριστούμε θερμά τη Ναυσικά και τον Χρήστο Παλαιολόγο, το Δήμο Σκοπέλου, τη Μαρία Αστερίου και το Ξενοδοχείο Prince Stafilos για τη ζεστή φιλοξενία και τις όμορφες στιγμές που περάσαμε στη Σκόπελο με αφορμή το 4ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών «Διαμαντής Παλαιολόγος.




Tags: Με τα Μάτια της Ιωάννας, ΣΚΟΠΕΛΟΣ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΑΙΓΑΙΟ, ΕΛΛΑΔΑ, ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΣΚΟΠΕΛΟ, ΠΑΡΑΒΑΛΛΟΥ ΙΩΑΝΝΑ
Που θα μείνετε…

Hotel Prince Stafilos

Που θα διασκεδάσετε…