Σαντορίνη - To κρασί της Σαντορίνης

Σαντορίνη - To κρασί της Σαντορίνης

Η αμπελοκαλλιέργεια αποτελείτο σημαντικότερο τομέα αγροτικής παραγωγής στο νησί και η ιστορία της χάνεται στους προϊστορικούς χρόνους, όταν οι Φοίνικες την εισήγαγαν στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου. Οι αντίξοες κλιματικές συνθήκες και ιδιαίτερα οι ισχυροί άνεμοι, υποχρέωσαν τους καλλιεργητές να υιοθετήσουν ένα χαμηλό σχήμα κλαδέματος, σαν καλάθι, προκειμένου να προφυλάσσονται τα σταφύλια από τον άνεμο και τον καύσωνα. Η υψηλή δροσιστική οξύτητα και ο υψηλός αλκοολικός τίτλος, χαρακτηρίζει την κατ’ εξοχήν σαντορινιά ποικιλία, το Ασύρτικο ή το λεπτότατο άρωμα των ποικιλιών Αϊδάνι και Αθήρι, που είναι οι άλλες δύο λευκές, αξιόλογες γηγενείς ποικιλίες. Σε περιορισμένη ποσότητα ευδοκιμεί και η βαθυκόκκινη ποικιλία Μαντηλαριά.

Τα πιο διάσημα κρασιά της Σαντορίνης θεωρούνται το λευκό ξηρό και αρωματικό κρασί, το γνωστό Νυκτέρι, καθώς και το περίφημο γλυκό Βινσάντο. Και τα δύο ανήκουν στην κατηγορία «Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης - Π.Ο.Π.» και υπάγονται στους οίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως «Οίνοι Ποιότητας Παραγόμενοι σε Καθορισμένη Περιοχή». Το μεγαλύτερο οινοποιείο του νησιού είναι αυτό της Ένωσης Συνεταιρισμών θηραϊκών Προϊόντων-SANTO WINES. Άλλα οινοποιεία είναι: Μπουτάρης, Σιγάλας, Αργυρός, Κάναβα Ρούσσος (η παλαιότερη κάναβα της Σαντορίνης που ιδρύθηκε το 1836), Καστέλι Wines, Γαβαλάς, Χατζηδάκης, Κουτσογιαννόπουλος, Γαία, Καραμολέγκος, Κάναβα Νομικός.

Santo Wines... 3500 χρόνια παράδοση.


Η παράδοση 3500 χρόνων στην καλλιέργεια της αμπέλου και στην τέχνη της παραγωγής των κρασιών, συνεχίζεται σήμερα στη Σαντορίνη από τους αμπελουργούς της «Ένωσης Συνε-ταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων», που με μόχθο και μεράκι καλλιεργούν τη γη του νησιού. Η Ένωση ιδρύθηκε το 1947 και τα κρασιά που οινοποιεί σήμερα είναι τα εξής: «Σαντορίνη Ασύρτικο» (ΠΟΠ), «Σαντορίνη Νυκτέρι» (ΠΟΠ) και «Vinsanto» (ΠΟΠ), σε διάφορους τύπους. Υπό την ένδειξη Προστατευόμενη Γεωγραφική Προέλευση οινοποιεί τα εξής: «Crescendo», «Αγέρι» (λευκός-ροζέ), «Καμένη» (ερυθρός), «Αθήρι» και «Αηδάνι-Ασύρτικο» (λευκοί), «Μαυροτράγανο» και «Βοϊδόματο» (ερυθροί), «Vedema» (λευκό - ροζέ - ερυθρό), «Νάμα» (ερυθρός-γλυκός), και «Ημίγλυκος Santo» (λευκός - ερυθρός). Η Ένωση, τέλος, συσκευάζει και διακινεί διάφορα προϊόντα με πρώτη ύλη το ντοματάκι Σαντορίνης (πολτός, χυμός, λιαστά, σάλτσες, προδόρπια κ.άλ.), καθώς επίσης και φάβα, κάπαρη και καπαρόφυλλα και γλυκό «κουφέτο» (μέλι-αμύγδαλα).

Σαντορινιές Γεύσεις


Αν θελήσουμε να βρούμε ποιο είναι το γνωστότερο και αντιπροσωπευτικότερο προϊόν της Σαντορίνης, σίγουρα θα μπερδευτούμε. Είναι άραγε οι μοναδικές, λευκές μελιτζάνες με τη νοστιμότατη σάρκα ή μήπως οι άνυδρες ντομάτες με τη φρουτώδη γεύση και τα κατακόκκινα, ολοστρόγγυλα, μικρά ντοματάκια, τα γνωστά ως κερασοντομάτες; Και τι να πει κανείς για τη ντόπια φάβα, με το βαθύ κίτρινο χρώμα και τη γεύση με αίσθηση ξηρού καρπού. Το άνυδρο, ηφαιστειογενές έδαφος του νησιού, σε συνδυασμό με το ξηρό κλίμα, δίνουν προϊόντα λίγα σε ποσότητα, αλλά μοναδικά σε γεύση και εμφάνιση. Ένα ακόμα ασυνήθιστο προϊόν, είναι η αποξηραμένη κάπαρη.

Πρόκειται ουσιαστικά για μεγάλους βλαστούς του φυτού, που ξεραίνονται στον ήλιο, μαγειρεύονται με ντομάτα και κρεμμύδι και σερβίρονται πάνω από φάβα! Αν τώρα θέλε¬τε ν’ απογειωθείτε γευστικά, ζητήστε να δοκιμάσετε καταρχάς φάβα απλή ή παντρεμένη, γαρνιρισμένη δηλαδή με σάλτσα, ντοματοκεφτέδες, άσπρες μελιτζάνες τηγανιτές, σαλάχι με σκορδαλιά, κρεμμύδια γεμιστά με χοιρινό, γαρδουμπάκια, σεσκουλοκεφτέδες και μελιτζάνες στιφάδο. Ο μπακαλιάρος είναι μια ακόμα αγαπημένη, πρώτη ύλη για τη σαντορινέικη κουζίνα. Προσφέρεται τηγανητός με σκορδαλιά στα πανηγύρια (όπως και η φάβα ή οι ντοματοκεφτέδες), ενώ άλλες χαρακτηριστικές συνταγές είναι ο μπακαλιάρος με πατάτες και η σαντορινιά μπραντάντα (τηγανισμένα κομμάτια μπακαλιάρου, περιχυμένα με μείγμα από σάλτσα ντομάτας και αραιή σκορδαλιά, ψημένα στο φούρνο).

Από το χοιρινό κρέας, οι Σαντορινιοί φτιάχνουν το «απόκτι». Τεμαχίζουν το φιλέτο, το αφήνουν μία μέρα στο αλάτι και τρεις στο ξύδι, το αλείφουν με κανέλα, μαύρο πιπέρι και ξερό θρούμπι και το αποξηραίνουν. Το πιο παραδοσιακό ντόπιο τυρί είναι το «χλωρό» από κατσικίσιο γάλα, το οποίο τρώγεται συνήθως φρέσκο, εξ’ ου και η ονομασία του. Αναζητείστε ακόμα τα διάσημα μελιτίνια, τα πασχαλινά γλυκά τυροπιτάκια με μυζήθρα και το «κουφέτο», το γλυκό του γάμου.


Tags: ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ… σε μέρη ονειρεμένα, ΦΑΓΗΤΟ, ΠΟΤΟ, ΓΕΥΣΕΙΣ, ΣΑΝ, ΚΥΚΛΑΔΕΣ
Που θα μείνετε…
Που θα διασκεδάσετε…